بررسی مدل ساختاری رابطه میان شایستگی های هوش مصنوعی معلمان و اثربخشی آموزش های نوین در مدارس هوشمند

زمینه و هدف: با نفوذ روزافزون فناوری های نوظهور در نظام های آموزشی، نقش معلمان از انتقال دهندگان سنتی دانش به تسهیل گران مجهز به ابزارهای هوشمند تغییر یافته است. هدف پژوهش حاضر، طراحی و آزمون مدل ساختاری رابطه میان شایستگی های هوش مصنوعی معلمان و میزان اثربخشی الگوهای آموزش نوین در بستر مدارس هوشمند بود.روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-همبستگی از نوع مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) است. جامعه آماری شامل کلیه معلمان شاغل در مدارس هوشمند مقاطع مختلف تحصیلی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ می باشد. نمونه گیری به روش تصادفی طبقه ای انجام شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد شایستگی های هوش مصنوعی (در سه بعد دانش فنی، اخلاق هوش مصنوعی و کاربرد پداگوژیک) و پرسشنامه محقق ساخته اثربخشی آموزش های نوین بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای آماری (SmartPLS یا AMOS) مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: نتایج تحلیل مسیر نشان داد که شایستگی های هوش مصنوعی معلمان اثر مثبت و معناداری بر اثربخشی آموزش های نوین دارد. در این میان، بعد «کاربرد پداگوژیک هوش مصنوعی» بیشترین ضریب مسیر را در تبیین متغیر وابسته به خود اختصاص داد. همچنین یافته ها حاکی از آن بود که زیرساخت های فناوری در مدارس هوشمند به عنوان یک متغیر میانجی، رابطه میان دانش فنی معلمان و کیفیت تدریس را تقویت می کند. شاخص های برازش مدل نیز تایید کردند که مدل ساختاری پیشنهادی با داده های تجربی همخوانی مطلوبی دارد.نتیجه گیری: بر اساس یافته های تحقیق، ارتقای سواد هوش مصنوعی در معلمان تنها یک مزیت فنی نیست، بلکه ضرورتی برای تحقق اهداف آموزش های نوین است. برای افزایش اثربخشی تدریس در مدارس هوشمند، سیاست گذاران آموزشی باید برنامه های توانمندسازی معلمان را فراتر از مهارت های پایه، بر ترکیب خلاقانه ابزارهای هوشمند با استراتژی های یاددهی-یادگیری متمرکز کنند. این رویکرد نه تنها منجر به شخصی سازی آموزش می شود، بلکه بهره وری کلی سیستم آموزشی را در عصر دیجیتال تضمین می کند.