نقش معلم در یادگیری شخصی سازی شده با کمک فناوری

با ظهور تحولات دیجیتال در نظام های آموزشی، رویکرد آموزش یکسان برای همه جای خود را به پارادایم یادگیری شخصی سازی شده داده است. مسئله اصلی پژوهش حاضر، تبیین بازتعریف جایگاه و نقش معلم در محیط های آموزشی مجهز به فناوری است؛ چرا که برخلاف تصور عمومی، ابزارهای هوشمند نه تنها جایگزین مدرس نمی شوند، بلکه مسئولیت های او را به سطوح پیچیده تری ارتقا می دهند. هدف این مقاله، تحلیل چگونگی تعامل میان عامل انسانی (معلم) و ابزارهای فناورانه (مانند هوش مصنوعی و پلتفرم های تطبیقی) برای بهینه سازی فرآیند یادگیری است.روش شناسی این تحقیق از نوع کیفی و با رویکرد توصیفی-تحلیلی است که با بررسی اسناد بالادستی و مطالعات موردی اخیر انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که در الگوی شخصی سازی شده، نقش معلم از «انتقال دهنده صرف دانش» به «تسهیل گر محتوا»، «تحلیل گر داده های آموزشی» و «طراح مسیر یادگیری» تغییر می یابد. فناوری با ارائه داده های دقیق از وضعیت هر دانش آموز، به معلم اجازه می دهد تا مداخلات آموزشی را دقیقا بر اساس نیازها، سرعت یادگیری و علایق فردی تنظیم کند. نتیجه گیری نهایی حاکی از آن است که موفقیت یادگیری شخصی سازی شده در گروی «تکنولوژی در خدمت پداگوژی» است؛ به طوری که معلم با بهره گیری از سواد دیجیتال، محیطی تعاملی ایجاد می کند که در آن انگیزه درونی و خودراهبری فراگیران تقویت می شود.