نقش برنامه ریزی درسی فعال در تقویت تعاملات مثبت بین معلم ودانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی نقش برنامه ریزی درسی فعال در تقویت تعاملات مثبت میان معلم و دانش آموزان انجام شده است. رویکرد برنامه ریزی درسی فعال به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، بر مشارکت فعال دانش آموزان در فرایند یاددهی–یادگیری تاکید دارد و می تواند زمینه بهبود ارتباطات آموزشی را فراهم سازد. روش پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی و با استفاده از مطالعه منابع کتابخانه ای و اسنادی انجام شده است. در این پژوهش ابتدا مفاهیم برنامه ریزی درسی فعال و تعاملات مثبت آموزشی مورد بررسی قرار گرفته و سپس ابعاد و مولفه های آن تحلیل شده است. جامعه پژوهش شامل منابع علمی، کتاب ها و مقالات مرتبط با حوزه برنامه ریزی درسی و تعاملات آموزشی بوده که به صورت هدفمند انتخاب شده اند. برای تحلیل مطالب از روش تحلیل محتوای کیفی استفاده شده و داده ها پس از جمع آوری، طبقه بندی و تفسیر گردیده اند. نتایج پژوهش نشان داد که به کارگیری برنامه ریزی درسی فعال موجب افزایش مشارکت دانش آموزان، تقویت انگیزه یادگیری و بهبود ارتباطات کلامی و عاطفی میان معلم و دانش آموزان می شود. همچنین استفاده از روش های فعال تدریس مانند بحث گروهی، حل مسئله و یادگیری مشارکتی می تواند فضای تعاملی و همکاری در کلاس درس را گسترش دهد. یافته ها حاکی از آن است که برنامه ریزی درسی فعال علاوه بر ارتقای کیفیت یادگیری، زمینه ایجاد روابط مثبت و سازنده در محیط آموزشی را فراهم می کند. بنابراین توجه به این رویکرد در طراحی برنامه های درسی می تواند به بهبود کیفیت فرایند تعلیم و تربیت کمک نماید.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: برنامه ریزی درسی فعال ، تعامل معلم و دانش آموز ، یادگیری فعال ، مشارکت دانش آموزان ، روش های نوین تدریس