مدرسه هوشمند انسان محور؛ تلفیق فناوری و مهارت های عاطفی در آموزش

تحولات شتابان عصر دیجیتال، نظام های آموزشی را در سراسر جهان با چالش های بی سابقه ای مواجه ساخته است. در این میان، مفهوم مدرسه هوشمند به عنوان پاسخی به نیازهای نوین آموزشی ظهور یافته، اما غالبا بر جنبه های فنی و سخت افزاری تاکید داشته و از مولفه های انسانی و عاطفی غافل مانده است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی توصیفی به بررسی الگوی مدرسه هوشمند انسان محور می پردازد که در آن فناوری های پیشرفته در خدمت پرورش مهارت های عاطفی و اجتماعی دانش آموزان قرار می گیرد. یافته ها نشان می دهد که تلفیق موثر فناوری و هوش عاطفی در محیط های آموزشی، نه تنها به بهبود عملکرد تحصیلی منجر می شود، بلکه زمینه ساز شکل گیری نسلی متعادل، خلاق و مسئولیت پذیر خواهد بود. این مقاله با مرور مبانی نظری، بررسی تجارب جهانی و تحلیل چالش های پیش رو، چارچوبی جامع برای تحقق مدارس هوشمند انسان محور ارائه می دهد و بر ضرورت بازنگری در سیاست گذاری های آموزشی، برنامه های درسی و روش های ارزشیابی تاکید می ورزد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که موفقیت در مسیر تحول دیجیتال آموزش، مستلزم توجه همزمان به ابعاد فنی، انسانی، فرهنگی و اخلاقی است و بدون پرورش مهارت های عاطفی، فناوری های آموزشی نه تنها کارایی مطلوب را نخواهند داشت، بلکه ممکن است به انزوای اجتماعی و کاهش تعاملات انسانی دامن بزنند. در پایان، راهکارهایی عملی برای سیاست گذاران، مدیران و معلمان به منظور استقرار نظام های آموزشی هوشمند با رویکرد انسان محور ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

مدرسه هوشمند ، انسان محوری ، مهارت های عاطفی ، هوش هیجانی ، فناوری آموزشی ، تحول دیجیتال در آموزش.