تحلیل تطبیقی «مدت روایت» بر اساس نظریه ژرار ژنت در رمان مادرم دوبار گریست و آخرین روزهای زندگی هلاله

زمان روایت یکی از مهم ترین عناصر ساختاری در متون داستانی است که چگونگی بازنمایی رویدادها را تعیین می کند. ژرار ژنت در نظریه روایت شناسی خود، زمان روایت را در سه سطح ترتیب، مدت و بسامد بررسی می کند. پژوهش حاضر با تمرکز بر مولفه «مدت روایت»، به تحلیل تطبیقی دو رمان «مادرم دوبار گریست» اثر ابراهیم یونسی و «آخرین روزهای زندگی هلاله» اثر عطا نهایی می پردازد. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای است. یافته های پژوهش نشان می دهد که نویسندگان هر دو رمان با استفاده از شگردهایی مانند صحنه، خلاصه، حذف و مکث روایی، سرعت روایت را تنظیم کرده اند. در رمان «مادرم دوبار گریست» استفاده از صحنه و مکث روایی بیشتر در جهت برجسته سازی وضعیت عاطفی شخصیت ها و تامل در تجربه های فردی به کار رفته است، در حالی که در رمان «آخرین روزهای زندگی هلاله» تغییرات مدت روایت بیشتر در خدمت پیشبرد پیرنگ و بازنمایی فضای اجتماعی داستان قرار دارد. این امر نشان می دهد که نحوه مدیریت مدت روایت در هر دو اثر نقشی اساسی در شکل دهی به ریتم داستان و انتقال مفاهیم روایی دارد.واژگان کلیدی• روایت شناسی• ژرار ژنت• مدت روایت• مادرم دوبار گریست• آخرین روزهای زندگی هلاله