مقایسه نظام آموزش و پرورش آمریکا و ایران با تاکید بر آموزش رشته ریاضی
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 17
فایل این مقاله در 28 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
GEERCONF01_4623
تاریخ نمایه سازی: 30 خرداد 1405
چکیده مقاله:
آموزش و پرورش در هر جامعه، یکی از مهمترین نهادهای شکل دهنده سرمایه انسانی، توسعه علمی، تحرک اجتماعی و آینده اقتصادی کشورهاست. در میان حوزه های مختلف آموزشی، آموزش ریاضی جایگاهی ویژه دارد، زیرا ریاضی نه تنها یک درس مدرسه ای، بلکه زبان مشترک علوم، فناوری، اقتصاد، مهندسی و تحلیل منطقی است. بررسی نظام های آموزشی کشورهای مختلف، به ویژه در حوزه آموزش ریاضی، می تواند به درک عمیقتر نقاط قوت و ضعف هر نظام و نیز ارائه راهکارهای اصلاحی کمک کند. در این مقاله، نظام آموزش و پرورش ایران و آمریکا با تمرکز بر آموزش رشته ریاضی مورد مطالعه تطبیقی قرار می گیرد. هدف اصلی، مقایسه ساختار آموزشی، برنامه درسی، شیوه های تدریس، روش های ارزشیابی، تربیت معلم، امکانات آموزشی، عدالت آموزشی و پیامدهای اجتماعی و علمی این دو نظام است. نظام آموزشی ایران عمدتا متمرکز، برنامه محور و مبتنی بر کتاب درسی واحد است. در این ساختار، آموزش ریاضی اغلب با تاکید بر انتقال محتوا، حل تمرین، آمادگی برای آزمون ها و تمرکز بر موفقیت در کنکور دنبال می شود. در مقابل، نظام آموزشی آمریکا از ساختاری غیرمتمرکزتر برخوردار است و ایالت ها، نواحی آموزشی و حتی مدارس در تعیین برنامه ها و روش ها نقش مهمی دارند. آموزش ریاضی در آمریکا، اگرچه با چالش هایی مانند نابرابری میان مدارس و افت عملکرد برخی دانش آموزان همراه است، اما در بسیاری از موارد بر مهارت حل مسئله، درک مفهومی، کاربردهای واقعی، پروژه محوری و تنوع مسیرهای یادگیری تاکید دارد. یافته های این مقاله نشان می دهد که ایران در آموزش مبانی نظری، نظم برنامه ای و انسجام محتوایی دارای ظرفیت های قابل توجهی است، اما در زمینه پرورش خلاقیت، کاربردی سازی ریاضی، تنوع روش های تدریس و فاصله گرفتن از آزمون زدگی با مشکلات جدی روبه روست. آمریکا نیز با وجود دستاوردهای مهم در توسعه مهارت های تحلیلی، فناوری آموزشی و انعطاف در برنامه های درسی، از نابرابری ساختاری، تفاوت کیفیت میان مناطق و گاه ضعف در انسجام آموزشی رنج می برد. بر این اساس، نتیجه گیری مقاله بر این نکته استوار است که اصلاح آموزش ریاضی در ایران نیازمند ترکیب قوت های موجود با تجربه های موفق جهانی در حوزه یادگیری فعال، ارزشیابی فرایندی، تربیت حرفه ای معلم و پیوند ریاضی با زندگی واقعی است.واژگان کلیدی: ریاضی، آموزش و پرورش ایران، آموزش و پرورش آمریکا
نویسندگان
ابوالفضل اکبرزاده
فرهنگی آموزش و پرورش
امیرحسین شرفی
فرهنگی آموزش و پرورش
جواد احسان بخش
فرهنگی آموزش و پرورش
ابوالفضل گلعذاریان
فرهنگی آموزش و پرورش
هادی محمدپور
فرهنگی آموزش و پرورش