جبران خسارت ناشی از نقض داده های شخصی در پلتفرم های دیجیتال

در عصر دیجیتال، داده های شخصی به یکی از ارزشمندترین دارایی ها تبدیل شده اند و پلتفرم های دیجیتال نقشی محوری در جمع آوری، پردازش و ذخیره سازی این داده ها ایفا می کنند. با این حال، افزایش چشمگیر نقض های داده و حملات سایبری، نگرانی های جدی در خصوص حریم خصوصی و امنیت اطلاعات افراد ایجاد کرده است. این مقاله با هدف بررسی جامع سازوکارهای جبران خسارت ناشی از نقض داده های شخصی در پلتفرم های دیجیتال تدوین شده است. پژوهش حاضر به بررسی مبانی نظری مسئولیت مدنی پلتفرم ها، انواع خسارات وارده به اشخاص حقیقی و حقوقی، و چارچوب های قانونی موجود در نظام های حقوقی منتخب (با تمرکز بر نظام حقوقی ایران و مقایسه با رویکردهای بین المللی مانند (GDPR) می پردازد. روش تحقیق مورد استفاده، توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر مطالعات کتابخانه ای و تحلیل اسناد و مقررات است. یافته های تحقیق نشان می دهد که اگرچه قوانین متعددی در زمینه حفاظت از داده ها وجود دارد، اما سازوکارهای جبران خسارت در عمل با چالش های متعددی از جمله دشواری اثبات خسارت، تعیین حدود مسئولیت پلتفرم ها، و دسترسی محدود قربانیان به عدالت مواجه هستند. این مقاله همچنین به تحلیل چالش های عملی طرح دعاوی گروهی و سازوکارهای جایگزین حل اختلاف در این حوزه می پردازد. در نهایت، نتایج پژوهش بر لزوم اصلاحات قانونی، تقویت نظارت نهادهای مسئول، و ارتقاء آگاهی عمومی در خصوص حقوق افراد در قبال نقض داده هایشان تاکید می کند. پیشنهادات مشخصی برای قانون گذاران، پلتفرم های دیجیتال، نهادهای ناظر و خود قربانیان نقض داده ارائه می شود تا به بهبود فرآیند جبران خسارت و افزایش حفاظت از حریم خصوصی افراد در محیط دیجیتال یاری رساند.

کلیدواژه ها:

نقض داده ، حریم خصوصی ، پلتفرم دیجیتال ، جبران خسارت ، مسئولیت مدنی ، حفاظت از داده ، حقوق دیجیتال ، GDPR