کودک، بشقاب و تردمیل: تحلیل شکاف های دانشی در تقاطع تغذیه، فعالیت بدنی و پیری اپی ژنتیک: یک مطالعه مروری

هدف : پیری اپی ژنتیک به تغییرات قابل اندازه گیری در الگوی متیلاسیون DNA گفته می شود که با افزایش سن همراه است. مطالعات قبلی نشان داده اند که تغذیه و فعالیت بدنی در بزرگسالان می توانند سرعت این تغییرات را تعدیل کنند. با این حال، تاثیر این دو عامل بر اپی ژنوم کودکان و نوجوانان کمتر بررسی شده است. در این مقاله مروری- روایی ، سه موضوع اصلی بررسی خواهد شد: (۱) تاثیر تغذیه دوران کودکی بر پیری سلول ها، (۲) تاثیر فعالیت بدنی دوران کودکی بر پیری سلول ها، و (۳) سوالات بی پاسخ و جهت گیری های تحقیقاتی آینده. روش ها: جستجو در پایگاه های داده PubMed، Scopus و Web of Science با استفاده از کلیدواژه های ترکیبی انجام شد. مطالعات منتشر شده بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۶ که به طور مستقیم به ارتباط تغذیه یا فعالیت بدنی با پیری سلول ها در کودکان و نوجوانان پرداخته بودند، جمع آوری شدند . یافته ها: شواهد نشان می دهد که دریافت کافی فولات و ویتامین B۱۲ با الگوهای مطلوب متیلاسیون DNA در ژن های مرتبط با چاقی همراه است. فعالیت بدنی منظم، به ویژه تمرینات ترکیبی، با تغییرات متیلاسیون در ۱۷ ژن هسته درگیر در مسیرهای سیگنالینگ سلولی همراه است. نوجوانان کم تحرک، حتی با وجود خواب کافی، شتاب پیری بیشتری نشان دادند. با این حال، سوالات بی پاسخ زیادی وجود دارد. تعیین سن دقیق شروع مداخله، پایداری اثرات در طول زمان، و قابلیت برگشت پذیری آسیب های اولیه از مهمترین آنها هستند. نتیجه گیری: شواهد نشان می دهد که تغذیه سالم و فعالیت بدنی منظم از دوران کودکی می تواند به حفظ سلامت سلول ها کمک کند. با این حال، به تحقیقات بیشتری برای پاسخ به سوالات اساسی نیاز است

کلیدواژه ها:

پیری اپی ژنتیک ، تغذیه کودک ، فعالیت بدنی ، متیلاسیون ، DNA ساعت اپی ژنتیک ، شکاف تحقیقاتی