مرور نظام مند متون پژوهشی درباره ی ارتباط کهیر مزمن ایدیوپاتیک با بیماری سلیاک

پوست به عنوان آینه ای از بیماری های سیستمیک شناخته می شود. کهیر مزمن ایدیوپاتیک یکی از شایع ترین اختلالات پوستی است که با پاپول ها و پلاک های اریتماتوز خارش دار عودکننده به مدت بیش از شش هفته مشخص می شود. این بیماری در اکثر موارد فاقد علت مشخص بوده و کیفیت زندگی، خواب، فعالیت های روزمره و عملکرد اجتماعی بیماران را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد. در سال های اخیر، توجه فزاینده ای به ارتباط این بیماری با اختلالات خودایمنی، به ویژه بیماری سلیاک، معطوف شده است. هدف از این مطالعه انجام مرور نظام مند ادبیات موجود درباره ارتباط بین کهیر مزمن ایدیوپاتیک و بیماری سلیاک، شناسایی و ارزیابی مطالعات مرتبط، سنجش کیفیت شواهد و در صورت امکان، انجام متاآنالیز برای برآورد شیوع تجمعی بیماری سلیاک در بیماران مبتلا به کهیر مزمن است. این مطالعه یک مرور نظام مند است که در آن مطالعات مرتبط شناسایی، ارزیابی و کیفیت شواهد سنجیده شد. در صورت امکان، متاآنالیز برای تخمین شیوع انجام گردید. نتایج مطالعات بررسی شده نشان داد که شیوع بیماری سلیاک در بیماران مبتلا به کهیر مزمن ایدیوپاتیک بالاتر از جمعیت عمومی است. مطالعه عمادور و همکاران (۲۰۱۶) شیوع ۳٫۷۵ درصد، مطالعه محمدی و همکاران (۲۰۱۹) شیوع ۴٫۲ درصد را گزارش کردند که به طور قابل توجهی بالاتر از شیوع عمومی در ایران (حدود ۰٫۶ درصد) است. با این حال، شواهد به طور کامل سازگار نیستند و برخی مطالعات تفاوت آماری معناداری را گزارش نکرده اند. یافته ها حاکی از ارتباط احتمالی بین کهیر مزمن ایدیوپاتیک و بیماری سلیاک هستند. غربالگری بیماری سلیاک، به ویژه در بیماران با پاسخ ضعیف به درمان استاندارد یا علائم گوارشی و هماتولوژیک، توصیه می شود. مطالعات قوی تر و گسترده تر برای تایید این ارتباط ضروری است.

کلیدواژه ها:

کهیر مزمن ایدیوپاتیک ، بیماری سلیاک ، مرور نظام مند ، بیماری های خودایمنی ، غربالگری سرولوژیک