رابطه بازنمایی هویت جنسیتی در شعر زنان ایران (۱۳۵۷ تا امروز) با گفتمان های مسلط سیاسی

هدف از این مقاله بررسی چگونگی بازنمایی هویت جنسیتی در شعر زنان ایران در بازه زمانی ۱۳۵۷ تا امروز و تحلیل نسبت آن با گفتمان های مسلط سیاسی هر دوره است. پرسش اصلی آن است که آیا این بازنمایی متاثر از گفتمان های سیاسی است یا در برابر آن مقاومت می کند. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر تحلیل گفتمان انتقادی (فرکلاف) و چهارچوب نظری زبان شناسی-جنسیتی (لاکاف، باتلر) است. یافته ها نشان می دهد که شعر زنان از گفتمان انقلابی اولیه تا گفتمان اصول گرایی و مهاجرت، مسیری تحولی را از هم راستایی نسبی به سوی عاملیت یابی و بازتعریف هویت جنسیتی طی کرده است. نتیجه آنکه رابطه این دو از نوع دیالکتیکی است و شعر زنان ایرانی توانسته به تدریج «خانه زبانی» مستقل از گفتمان مردسالار مسلط خلق کند.

کلیدواژه ها:

هویت جنسیتی ، شعر زنان ایران ، گفتمان سیاسی ، تحلیل گفتمان انتقادی ، بازنمایی