فستیوال کن و برندگان نخل طلا از ایران در مکتب نقد عمیقگرا

بعد ثابت بیشتر جشنواره های هنری مبارزه پایان ناپذیر علیه فراموشی متاثر از جهان سرمایه سالاری است. هر جشنواره ممکن است دارای بینش، نگرش و روش باشد و البته جشنواره های سینمایی که محوریت آنها بال هنری سینماست یقین بر این سه گانه قائم هستند. همچنین کارکردهای دیالتیک «دولت مردم» شامل مباحث فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی در این جشنواره ها تعیین کننده است. اعتبار کن در به رسمیت شناختن دگرسوژه هاست یعنی در واقع نگره دگرسوژگی که از دل ابژه نپنداشتن هر صدای غیر خود برمی آید. به زبان ساده تر مفهوم دیگری تا حدودی در کن کمرنگ شده است. کشورهایی که دارای سوژه های خام هستند و از میان سوژه های خام آن دسته که پتانسیل مند و اصیل محسوب می شوند کن را تریبونی جهت ارائه خویش می بینند؛ همین که امکان نگریستن به جهان از دریچه نگاه آنان فراهم می شود خود فرصتی مناسب برای یک تمدن غیرپارادایمیک است که در هزاره فرائیسم او را بشنوند. بعد متغیر جشنواره های هنری سیستم های متفاوتی است که برای اهداف ثانویه و همچنین با انواع متدها سعی در تثبیت خویش دارند. عقبه و سنت یک جشنواره می تواند آن را از یک فضای صرف آیکونیکالی به هویت و فرهنگ تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

جشنواره کن ، عباس کیارستمی ، طعم گیلاس ، جعفر پناهی ، یک تصادف ساده