پلیمر

بشر با تلاش برای دستیابی به مواد جدید, با استفاده از مواد آلی (عمدتا هیدروکربنها) موجود در طبیعت به تولید مواد مصنوعی نایل شد. این مواد عمدتا شامل عنصر کربن , هیدروژن, اکسیژن, نیتروژن و گوگرد بوده و به نام مواد پلیمری معروف هستند. مواد پلیمری یا مصنوعی کاربردهای وسیعی , از جمله در ساخت وسایل خانگی , اسباب بازیها, بسته بندیها , کیف و چمدان , کفش , میز و صندلی , شلنگها و لوله های انتقال اب , مواد پوششی به عنوان رنگها برای حفاظت از خوردگی و زینتی , لاستیکهای اتومبیل و بالاخره به عنوان پلیمرهای مهندسی با استحکام بالا حتی در دماهای نسبتا بالا در ساخت اجزایی از ماشین الات, دارند.پلیمرها به سه گروه اصلی ترموپلاستیک ها، ترموست ها و الاستومرها تقسیم می شوند که بعضی انواع آن از نظر خواص فیزیکی و کاربردهای آنها بیان شد.نتیجه حاصل از بررسی انواع مختلف پلیمرها مشخص می کند که هر سه گروه مذکور داری مقاومت شیمیایی بسیار بالا در برابر اسیدهای معدنی بوده و تقریبا همه آنها در مقابل تابش اشعه UV، مخصوصا تابش نور خورشید، بسیار حساس هستند.ترموپلاستیک ها با توجه به خواص مکانیکی و شیمیایی مناسب، در بسیاری کاربردهای صنعتی نظیر لوله ها و تجهیزات انتقال، تجهیزات الکتریکی، پوشش ها، اتصالات و نظایر آن استفاده می شوند.ترموست ها برخلاف ترموپلاستیک ها دارای مقاومت خوردگی پایینی هستند و در نتیجه استفاده از آنها در صنایع محدود به ساخت لوله ها، شیرها، پمپ ها، ظروف، پوشش های محفاظ، عایق کاری، چسبنده ها و … می شود.الاستومرها نیز به عنوان مواد پوشش مخازن، تانکها و لوله ها استفاده شده و از نظر شیمیایی در مقابل اسیدهای معدنی رقیق، قلیاها و نمکها مقاوم هستند.

کلیدواژه ها:

پلیمرها ، ترموپلاستیک ها ، ترموست ها ، الاستومرها ، رزین ، استاکوسورب