. نقش فلسفه فناوری در تصمیم های اجتماعی

بررسی متون تخصصی در حوزه مدیریت بحران آموزشی نشان می دهد که تکامل نظریه های این حوزه از الگوهای سلسله مراتبی ساده به سمت مدل های سیستماتیک و یکپارچه پیش رفته است. در اوایل قرن بیستم، تمرکز اصلی بر ایمنی فیزیکی ساختمان ها و جلوگیری از حوادث طبیعی بود. اما با ورود روان شناسی تربیتی به این عرصه، در دهه ۱۹۹۰، توجه به سلامت روان دانش آموزان و مدیریت رفتارهای پرخطر در اولویت قرار گرفت (Hawkins et al., ۲۰۱۸). مدل های اولیه مانند «سه سطحی پیشگیری» (Primary, Secondary, Tertiary Prevention) که توسط Coie و همکاران ارائه شد، پایه های نظری قوی برای تفکیک اقدامات ارائه دادند. در این مدل، پیشگیری اولیه شامل کلیت سازی برای تمام دانش آموزان، پیشگیری ثانویه برای گروه های در معرض خطر و پیشگیری ثالثیه برای مداخله در بحران های جاری است. با این حال، نقدهایی به این مدل وارد شد که نشان می داد تمرکز بیش از حد بر تفکیک سطوح، باعث نادیده گرفتن تعامل پیچیده بین این سطوح می شود (Bandura, ۲۰۱۷).