بررسی تاثیر کمالگرایی بر انگیزش آموزشی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره دوم ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر کمال گرایی بر انگیزش آموزشی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره دوم ابتدایی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مدرسه صائب کاشمر در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ و نمونه مورد مطالعه ۱۵۹ نفر بود که با روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. برای سنجش نرمال بودن داده ها از آزمون کولموگروف–اسمیرنوف استفاده شد که نتایج آن نشان داد هر سه متغیر اصلی پژوهش (کمال گرایی، انگیزش آموزشی و عملکرد تحصیلی) از توزیع نرمال انحراف معناداری دارند؛ بنابراین تحلیل داده ها با استفاده از روش های ناپارامتریک صورت گرفت. به منظور آزمون فرضیات، ضریب همبستگی اسپیرمن محاسبه شد. نتایج نشان داد بین کمال گرایی و انگیزش آموزشی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (r = ۰.۶۸۴, p < ۰.۰۱)؛ همچنین بین کمال گرایی و عملکرد تحصیلی نیز رابطه مثبت و معنادار مشاهده شد (r = ۰.۷۱۲, p < ۰.۰۱) قوی ترین رابطه بین انگیزش آموزشی و عملکرد تحصیلی به دست آمد (r = ۰.۷۵۳, p < ۰.۰۱) که بیانگر نقش میانجی احتمالی انگیزش در تاثیر کمال گرایی بر عملکرد تحصیلی است. برای رتبه بندی اهمیت سازه ها از آزمون فریدمن استفاده شد؛ نتایج نشان داد عملکرد تحصیلی بالاترین رتبه (۶۸/۲)، انگیزش آموزشی رتبه دوم (۰۷/۲) و کمال گرایی کمترین رتبه (۲۵/۱) را به خود اختصاص داد. این یافته نشان می دهد دانش آموزان عملکرد تحصیلی را به عنوان ملموس ترین پیامد فرایند یادگیری ادراک می کنند و انگیزش آموزشی را نیروی محرکه اصلی آن می دانند؛ در حالی که کمال گرایی به عنوان یک ویژگی شخصیتی زمینه ای نقش غیرمستقیم تری دارد. در مجموع، نتایج این پژوهش تاکید می کند که توجه هم زمان به ویژگی های شخصیتی (مانند کمال گرایی) و عوامل انگیزشی، برای ارتقای عملکرد تحصیلی و بهزیستی دانش آموزان ضروری است و می تواند زمینه ساز برنامه ریزی های آموزشی اثربخش تر در مقطع ابتدایی باشد.

کلیدواژه ها:

کمال گرایی ، انگیزش آموزشی ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان ، ویژگی های شخصیتی ، موفقیت تحصیلی