بررسی سیستم های غیرفعال خورشیدی در خانه های سنتی یزد

معماری سنتی ایران، به ویژه در شهر یزد، نمونه ای برجسته از بهره گیری هوشمندانه از انرژی خورشیدی به صورت غیرفعال است. این پژوهش به بررسی سیستم های غیرفعال خورشیدی در خانه های سنتی یزد می پردازد و نشان می دهد که چگونه معماران گذشته با استفاده از عناصر معماری مانند بادگیرها، حیاط مرکزی، ایوان ها، زیرزمین ها، گنبدهای دوپوسته و مصالح بومی، توانسته اند در اقلیم گرم و خشک یزد، شرایط آسایش حرارتی را بدون استفاده از انرژی های فسیلی فراهم آورند. روش تحقیق این مطالعه ترکیبی از مطالعات کتابخانه ای، مطالعات میدانی و تحلیل های کیفی و کمی است. نمونه های مورد بررسی شامل ۱۵ خانه سنتی یزد است که از نظر عناصر معماری غیرفعال خورشیدی تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد که استفاده از بادگیرها می تواند دمای داخلی را تا ۱۰-۱۵ درجه سانتی گراد کاهش دهد، حیاط مرکزی به عنوان تنظیم کننده میکرواقلیم عمل می کند، و مصالح بومی با جرم حرارتی بالا نوسانات دمایی را به حداقل می رسانند. این پژوهش اهمیت احیای این اصول در معماری معاصر را برای دستیابی به ساختمان های پایدار و کم مصرف برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

سیستم های غیرفعال خورشیدی ، معماری سنتی یزد ، بادگیر ، آسایش حرارتی ، معماری پایدار ، اقلیم گرم و خشک