تحلیل نقش واقعیت وخیال در ساختار انیمیشن دیجیتالی وسنتی ایران {مطالعه موردی انیمیشن درسایه سرو، آخرین داستان}

انیمیشن به عنوان یکی از رسانه های هنری معاصر با ظرفیت بیانی گسترده، به دلیل پیوند میان تصویر، حرکت و تخیل، توانایی ویژه ای در بازنمایی واقعیت در قالب هایی استعاری، نمادین و گاه فراواقعی دارد. این ویژگی سبب می شود که مرز میان واقعیت و خیال در انیمیشن نه به صورت تقابلی، بلکه در شکلی سیال و درهم تنیده ظاهر شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی چگونگی شکل گیری این نسبت و تحلیل نقش آن در ساختار روایی و تصویرپردازی انیمیشن انجام شده است. روش تحقیق کیفی و از نوع توصیفی تحلیلی است و داده های مورد نیاز از طریق مطالعه منابع کتابخانه ای و اسنادی گردآوری شده اند. در این مقاله، دو انیمیشن «آخرین داستان» و «در سایه سرو» به عنوان نمونه های موردی انتخاب و به صورت تطبیقی بررسی شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که در «آخرین داستان»، خیال در پیوند با الگوهای اسطوره ای، شکلی حماسی و جهان ساز پیدا می کند و به بازآفرینی مفاهیم تاریخی، فرهنگی و روایی یاری می رساند. در مقابل، «در سایه سرو» با تکیه بر زبانی بصری مینیمال، استعاری و فشرده، خیال را به ابزاری برای بازنمایی تروما، وضعیت روانی و تجربه درونی انسان تبدیل می کند. بر این اساس، می توان گفت که انیمیشن نه صرفا رسانه ای برای آفرینش فضاهای خیالی، بلکه ابزاری موثر برای ترجمه واقعیت های ذهنی، عاطفی و فرهنگی به زبان تصویر است. در نتیجه، این رسانه با ایجاد پیوندی خلاقانه میان امر واقعی و امر خیالی، امکان بیان لایه های پیچیده تری از تجربه انسانی را فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

انیمیشن ، تکنیک های انیمیشن ، واقعیت ، خیال ، انیمیشن ایرانی{درسایه سرو ، آخرین داستان}