تحلیل نسبت ساختار بصری پوستر با محتوای پویانمایی (مورد مطالعاتی: آثار گزینشی از سال های ۱۳۹۱ تا ۱۴۰۱ ایران و آمریکا)

پوستر پویانمایی، فراتر از یک اعلامیه ساده، نخستین نقطه تماس بصری مخاطب با جهان اثر نمایشی است. این پوستر، پنجره ای به سوی جهان خیال است که نقشی محوری در موفقیت و شناساندن پویانمایی ایفا می کند و بیننده را به سفری درون آن دعوت می کند. این پژوهش با هدف بررسی چگونگی ارتباط عناصر بصری پوستر با محتوای پویانمایی انجام شده است. پرسش اصلی پژوهش این است که نسبت عناصر بصری پوستر با محتوای پویانمایی در نمونه های ایرانی و آمریکایی چیست؟ داده ها به صورت کتابخانه ای و از طریق مشاهده تصاویر گردآوری شده اند و تحلیل آن ها نیز به روش کیفی، بر پوسترهای منتخب پویانمایی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که پوسترهای پویانمایی نقش اساسی در شناساندن و برندسازی آثار دارند و رویکردهای فرهنگی در طراحی آن ها تاثیرگذار است. پوسترهای آمریکایی، با طراحی پیچیده، جزئیات فراوان و نمادهای انتزاعی، می کوشند مخاطبان جهانی را جذب کنند و برند و تجربه ای بصری و بی مرز بسازند. در مقابل، پوسترهای ایرانی با رویکردی بومی گرا و با به کارگیری نمادهای ملموس و روشن، مانند لباس و نقوش سنتی، بر آن اند که با ریشه های فرهنگی ارتباطی عمیق برقرار کنند و هویتی ویژه، اصیل و ایرانی برای شناخته شدن در سطح جهانی خلق کنند. در این پوسترها، پس زمینه ها معمولا ساده تر انتخاب می شوند تا پیام و شخصیت ها برجسته شوند.

کلیدواژه ها:

طراحی پوستر ، ساختار بصری ، پویانمایی ، ایران ، آمریکا.