تاریخچه و جایگاه موسیقی در گذشته

موسیقی رنسانس (به انگلیسی: Renaissance Music) به موسیقی هنری اروپایی، بین سال های ۱۴۵۰ تا ۱۶۰۰ میلادی (برخی مورخان آغاز رنسانس را از ۱۴۰۰ قرار داده اند) گفته می شود. دوره رنسانس را عصر نوزایی یا تجدید حیات خلاقیت انسان نیز نامیده اند. در این دوره موسیقی نیز، مانند دیگر هنرها، پیشرفت چشمگیری داشته است. با اختراع چاپ، موسیقی رواج بیشتری یافته و بر شمار آهنگسازان و اجراکنندگان افزوده شده بود. در دوره رنسانس همساز با آرمان انسان جهانی از هر تحصیل کرده ای انتظار می رفت که تعلیم موسیقی دیده باشد. چنانکه کاستیلیونه در کتاب درباریان می نویسد: «درباریی که موسیقی نداند خوشایند من نیست.» کلیسا همچنان حامی مهم موسیقی بود و در این زمان، بر شمار همسرایان کلیسا افزوده شد. با این وجود موسیقی کم کم به دربارها انتقال یافت. اشراف و شاهزادگان بر سر تصاحب بهترین آهنگسازان با یکدیگر به رقابت می پرداختند و هنگام سفر از قلعه ای به قلعه دیگر، موسیقیدانان خود را نیز به همراه می بردند. شمار موسیقیدانان درباری از ده تا شصت تن در نوسان بود. موسیقیدانان شهر در اجتماع ها، مراسم ازدواج و آیین های مذهبی به اجرای موسیقی می پرداختند. به طور کلی، موسیقیدانان در این دوره از شانی والاتر و درآمدی بیش از گذشته برخوردار بودند. ایتالیا به مرکز مهم موسیقی در سده شانزدهم بدل شده بود و آلمان، انگلستان و اسپانیا حیات موسیقایی پویایی داشتند. از موسیقیدانان معروف این دوره می توان به ژوسکن د پره، جووانی پیرلوئیجی دا پالسترینا، تامس ویلکز و تامس مورلی اشاره کرد.

کلیدواژه ها:

موسیقی ، تاریخ موسیقی ، اجزای موسیقی ، دوره رنسانس ، پیانو ، ملودی ، موسیقی برنامه ای ، دوره باروک.