نقش فرهنگسرا و هویت محلی از معماری جهانی تا نشانه های بومی

معماری از مهم ترین عرصه های فرهنگی است که با حفظ هویت محلی در برابر الگوهای جهانی مواجه شده است. فرهنگسراها به عنوان فضاهای عمومی فرهنگی و اجتماعی، نقشی اساسی در انتقال ارزش های فرهنگی، تقویت حس تعلق مکانی و هویت شهری دارند. با وجود توسعه رویکردهای بین المللی در طراحی معماری، توجه به ویژگی های بومی و محلی همچنان یکی از عوامل قابل توجه در فضاهای فرهنگی محسوب می شود. این تحقیق با هدف بررسی چگونگی تناسب هویت محلی در معماری فرهنگسراهای ایران و تحلیل میزان تاثیرپذیری آن ها از الگوهای جهانی انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی تحلیلی بوده و اطلاعات مورد نیاز از طریق مطالعات کتابخانه ای، بررسی اسناد معماری و تحلیل نمونه های موردی گردآوری شده است. نمونه های مورد مطالعه شامل فرهنگسراهای نیاوران، بهمن و فرهنگسرای خاوران میباشد که هر یک نشان دهنده رویکردی متفاوت در مقابله با مفاهیم هویت، معماری و فرهنگ محسوب می شوند. یافته ها نشان می دهد که موفق ترین نمونه ها، بناهایی هستند که با بهره گیری از فناوری ها و استانداردهای نوین معماری، توانسته اند عناصر کالبدی، فرهنگی و عامل هایی که با بستر محلی در طراحی خود بازتاب دهند. نتایج پ تحقیق بر اهمیت تلفیق خلاق بین اصول معماری جهانی ویژگی های بومی منطقه ای در طراحی مراکز فرهنگی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

فرهنگسرا ، معماری بومی ، طراحی ، معماری ، فضا های فرهنگی ، هویت محلی