مبانی امر به معروف و نهی از منکر و مصادیق نظارت در این زمینه با توجه به قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران

امر به معروف و نهی از منکر در دسته مهم ترین تعالیم و احکام اسلامی قرار گرفته که متمرکز به سعادت شخص و سلامت جامعه اسلامی و مورد تاکید متون دینی و تایید عقل تدبیرگر بشری می باشد. احیا و اجرای فریضه حائز اهمیت اسلامی مذکور مد نظر بسیاری از تدوین کنندگان قانون اساسی ایران است به شکلی که اصل ۸ آن به این مسئله اختصاص پیدا کرده است که به نظارت مردم بر دولت - دولت بر مردم - مردم بر هم پرداخته و به نهاد امر به معروف و نهی از منکر تعبیر می گردد. اجرا و درک اشتباه و یا ناقص از آن موجب به وجود آمدن بی نظمی و از بین رفتن حرز و حریم خصوصی افراد و وارد شدن آسیب به حق و حقوق و آزادی های آنان می گردد. اهتمام پژوهش حاضر بررسی مبانی امر به معروف و نهی از منکر و مصادیق نظارت در این زمینه با توجه به قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران می باشد که به روش توصیفی - تحلیلی است. نتایج حاکی از آن است که مبانی امر به معروف و نهی از منکر شامل مبانی عقلی و نقلی می باشد و مصادیق نظارت در این خصوص شامل نظارت حکومت بر مردم، نظارت رهبری و نظارت بین قوای سه گانه است.

کلیدواژه ها:

امر به معروف ، نهی از منکر ، نظارت ، قانون اساسی.