پیش بینی اعتماد در روابط بین فردی براساس نگرش و گرایش به ارتباط قبل از ازدواج در دانشجویان

هدف از انجام این پژوهش پیش بینی اعتماد در روابط بین فردی براساس نگرش و گرایش به ارتباط قبل از ازدواج در دانشجویان بود. روش پژوهش توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانشجویان مجرد دانشگاه آزاد اسلامی واحد فیروزآباد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. حجم نمونه با توجه به تعداد ابعاد متغیرها به روش نمونه گیری دردسترس به تعداد ۲۷۰ نفر انتخاب شد. ابزار مورد استفاده در این پژوهش، پرسشنامه نگرش و گرایش به ارتباط قبل از ازدواج زارع شاه آبادی و سلیمانی (۱۳۹۱) و پرسشنامه اعتماد میان فردی رمپل و هولمز (۱۹۸۶) بود. داده ها با استفاده از روش ضریب همبستگی و تحلیل رگرسیون به شیوه همزمان مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که بین نگرش و گرایش به ارتباط قبل از ازدواج با اعتماد در روابط بین فردی دانشجویان رابطه مثبت معناداری وجود دارد. رگرسیون همزمان هم نشان داد که ابعاد نگرش و گرایش به ارتباط قبل از ازدواج قادر به پیش بینی اعتماد در روابط بین فردی دانشجویان نمی باشد.