هوش مصنوعی و پیشگیری از خشونت شهری: چارچوبی حقوقی برای شناسایی و مدیریت باندهای خیابانی

رشد فزاینده خشونت های شهری و پیچیدگی ساختار باندهای خیابانی، ضرورت بهره گیری از فناوری های نوظهور نظیر هوش مصنوعی را در فرآیندهای شناسایی و پیشگیری از جرم دوچندان کرده است. با این حال، به کارگیری این فناوری ها در حوزه امنیت عمومی، با چالش های جدی در زمینه حقوق بنیادین و آزادی های فردی روبروست. پژوهش حاضر با هدف طراحی یک چارچوب حقوقی جامع برای استفاده مسئولانه از هوش مصنوعی در شناسایی و مدیریت باندهای خیابانی انجام شده است. روش تحقیق در این مطالعه، توصیفی-تحلیلی با رویکرد توسعه ای-کاربردی است که با استفاده از ابزار کتابخانه ای و تحلیل کیفی اسناد حقوقی و جرم شناختی تدوین شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که اگرچه هوش مصنوعی از طریق «پلیس گری پیش بینانه» و «تحلیل شبکه های مجرمانه» توانمندی نهادهای انتظامی را در کنترل خشونت ارتقا می دهد، اما بدون تنظیم گری دقیق، مخاطراتی همچون سوگیری الگوریتمی، نقض حریم خصوصی، و ابهام در مسئولیت حقوقی را به همراه دارد. در نهایت، این مطالعه یک مدل حقوقی چهارگانه بر پایه مولفه های «تقنینی» (اصول ضرورت و تناسب)، «نظارتی» (حاکمیت نظارت انسانی)، «فنی» (شفافیت و حساب رسی الگوریتمی) و «حفاظتی» (محدودیت در ذخیره سازی داده ها) پیشنهاد می کند. نتایج تحقیق بیانگر آن است که گذار به امنیت هوشمند تنها در صورتی مشروع و پایدار خواهد بود که توازنی دقیق میان کارایی امنیتی و صیانت از حقوق شهروندی برقرار گردد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، خشونت شهری ، باندهای خیابانی ، چارچوب حقوقی ، حریم خصوصی ، پلیس گری پیش بینانه.