تاثیر آموزش مهارت های همدلی بر افزایش روابط مثبت در مدرسه

روابط مثبت در مدرسه، یکی از ارکان اساسی برای ایجاد محیطی امن، حمایت گر و موثر در فرایند یادگیری و رشد اجتماعی-عاطفی دانش آموزان محسوب می شود. در سال های اخیر، توجه پژوهشگران حوزه روان شناسی تربیتی و علوم تربیتی به نقش مهارت های همدلی به عنوان عاملی کلیدی در شکل گیری و تقویت این روابط معطوف شده است. همدلی، به عنوان توانایی درک و به اشتراک گذاری حالات عاطفی دیگران، می تواند به عنوان پلی ارتباطی میان دانش آموزان عمل کرده و زمینه ساز کاهش تعارضات، افزایش همکاری و ارتقای کیفیت تعاملات اجتماعی در مدرسه شود. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های همدلی بر افزایش روابط مثبت در مدرسه انجام شده است. روش این مطالعه، مرور کتابخانه ای با رویکرد توصیفی-تحلیلی است که با مراجعه به مقالات پژوهشی معتبر داخلی و خارجی، کتب تخصصی و پایان نامه های مرتبط، داده های مورد نیاز گردآوری و مورد تحلیل قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزش مهارت های همدلی از طریق مکانیسم های متنوعی نظیر افزایش درک متقابل، کاهش سوگیری های منفی، تقویت گوش دادن فعال، بهبود تنظیم هیجانی، افزایش رفتارهای یاری رسان و شکل گیری هویت جمعی، به بهبود کیفیت روابط دانش آموزان با یکدیگر، با معلمان و با کارکنان مدرسه منجر می شود. همچنین، نتایج حاکی از آن است که آموزش همدلی به کاهش پرخاشگری، کاهش قلدری، افزایش همکاری و همیاری، تقویت حس تعلق به مدرسه و بهبود جو عاطفی کلاس می انجامد. در مقابل، فقدان مهارت های همدلی با افزایش تعارضات میان فردی، انزوای اجتماعی، طردشدگی و کاهش کیفیت روابط همراه است. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که آموزش مهارت های همدلی، راهبردی موثر و ضروری برای ارتقای روابط مثبت در مدرسه و ایجاد محیطی مساعد برای رشد همه جانبه دانش آموزان محسوب می شود و گنجاندن آن در برنامه های درسی و فوق برنامه، گامی اساسی در جهت تحقق اهداف تربیتی و پرورشی نظام آموزشی است

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: آموزش همدلی ، روابط مثبت ، روابط همسالان ، جو عاطفی مدرسه ، مهارت های اجتماعی ، تعاملات دانش آموزان