چگونه با کاربست مداخلات آموزشی حرکتی سلامت محور، آب درمانی و استفاده از تجربه های بومی مدرسه در تالیف کتاب های «سفر توانستن» و «یادگیری بی انتها»، دانش آموزان با آسیب ذهنی پایه ی هشتم پیش حرفه ای را از «نمی توانم» به «می توانم» برسانم و فرایند یادگیری توانمندساز را نهادینه کنم.

این مقاله با هدف واکاوی فرایند شکل گیری یادگیری توانمندساز در دانش آموزان با آسیب ذهنی پایه ی هشتم پیش حرفه ای، بین سن ۱۵ تا ۱۸ سال، در مدرسه ی پسرانه ی استثنایی نیکان (مهرآیین)، منطقه ی ۱۸ تهران انجام شده است. مقاله ی حاضر با تمرکز بر مداخلات آموزشی حرکتی سلامت محور و با تکیه بر تجربه های بومی مدرسه، از جمله تولید محتوای آموزشی برخاسته از زیست واقعی مدرسه و کتاب هایی چون «سفر توانستن» و «یادگیری بی انتها» که به قلم دبیران همین مجموعه تالیف شده اند، به بررسی چگونگی دگرگونی نگاه دانش آموزان نسبت به یادگیری سلامت محور می پردازد. در این مسیر، یادگیری نه به عنوان امری ایستا، بلکه به مثابه فرایندی زنده، پویا و قابل لمس در زندگی روزمره دانش آموزان مورد توجه قرارگرفته و نقش تجربه، حرکت های ورزشی، سلامت محوری و توانمندی های نهفته ی دانش آموزان با آسیب ذهنی در عبور از احساس«نمی توانم» و نزدیک شدن به افق «می توانم»کاویده شده است. یافته های این مقاله نشان می دهد که بهره گیری از ظرفیت های بومی مدرسه می تواند به شکل گیری و نهادینه شدن فرایند یادگیری منجر شود که به جای محدود کردن، توانستن را در ذهن و رفتار دانش آموزان با نیازهای ویژه جاری می سازد. ابزار گرد آوری اطلاعات در این پژوهش (مشاهده ، پرسشنامه ، مصاحبه، کتاب های بومی مدرسه، چک لیست رفتاری و ابزارهای ورزشی موجود در مدرسه) است.

کلیدواژه ها:

یادگیری توانمندساز ، مداخلات آموزشی حرکتی سلامت محور ، خودباوری تحصیلی ، تجربه های بومی مدرسه ، دانش آموزان با آسیب ذهنی.