نقش ارزشیابی تکوینی در بهبود کیفیت یادگیری در نظام آموزش مبتنی بر علوم تربیتی: مطالعه موردی آموزش وپرورش شهرستان اصلاندوز

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش ارزشیابی تکوینی در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان با رویکرد مطالعه موردی در آموزش وپرورش شهرستان اصلاندوز بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه معلمان آموزش وپرورش شهرستان اصلاندوز به تعداد ۲۴۷ نفر بود که با روش سرشماری مورد بررسی قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها دو پرسشنامه استاندارد ارزشیابی تکوینی و کیفیت یادگیری بود که روایی آن ها به صورت محتوایی تایید و پایایی با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ (بیش از ۰/۷۰) احراز شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین ارزشیابی تکوینی و کیفیت یادگیری رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد (r≈۰/۶۳، p<۰/۰۱). همچنین نتایج رگرسیون حاکی از آن بود که ارزشیابی تکوینی توان تبیین حدود ۴۰ درصد از واریانس کیفیت یادگیری را دارد و بازخورد تکوینی به عنوان قوی ترین پیش بین کیفیت یادگیری شناسایی شد. در مجموع، نتایج پژوهش بر ضرورت نهادینه سازی ارزشیابی تکوینی و تقویت مهارت ارائه بازخورد موثر توسط معلمان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی تکوینی ، بازخورد تکوینی ، کیفیت یادگیری ، معلمان ، شهرستان اصلاندوز