حکمرانی شهری و مشارکت اجتماعی در توسعه فضاهای عمومی ایران؛ فرصت ها و محدودیت ها

فضاهای عمومی شهری بستر اصلی تجلی حکمرانی شهری هستند؛ کیفیت آن ها مستقیما بازتاب سطح مشارکت شهروندی، کارآمدی نهادهای مدیریت شهری و انسجام جامعه مدنی است. در ایران، علی رغم وجود ظرفیت های قانونی و ساختاری نسبتا مناسب، شکاف معناداری میان حکمرانی مشارکتی در نظر و عمل وجود دارد. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی، الگوهای فعلی مشارکت شهروندی در توسعه فضاهای عمومی ایران را بررسی کرده، موانع ساختاری و فرهنگی آن را شناسایی نموده و راهکارهایی برای ارتقای حکمرانی مشارکتی شهری ارائه می دهد. یافته ها نشان می دهد که علی رغم رشد نسبی تجربیات مشارکتی در برخی کلانشهرها، هنوز چالش های جدی در زمینه اعتماد عمومی به نهادهای شهری، ظرفیت سازی جامعه مدنی، شفافیت اطلاعاتی و یکپارچگی سیاست گذاری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی شهری ، مشارکت اجتماعی ، فضاهای عمومی ، شهرداری ، جامعه مدنی