بازخوانی هویت در معماری معاصر ایران؛ چالش سنت و مدرنیته در فضاهای شهری

معماری معاصر ایران در تقاطع دو جریان قرار دارد: میراث غنی معماری بومی با هزاران سال پیشینه، و موج مدرنیسم جهانی که از اواخر دوره قاجار به تدریج وارد شد. این تضاد در فضاهای شهری به وضوح مشهود است: ساختمان های تاریخی با هویت قوی در کنار ابنیه مدرنی که اغلب فاقد ارتباط با بستر فرهنگی و اقلیمی خود هستند. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و بررسی نمونه های موردی، در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه می توان در معماری شهری معاصر ایران، پیوند خلاقانه ای میان سنت و مدرنیته برقرار کرد. یافته ها نشان می دهد که این پیوند نه از طریق تقلید شکلی از معماری گذشته، نه از طریق نادیده گرفتن آن، بلکه از طریق بازتفسیر اصول بنیادین معماری بومی در قالب زبان معاصر ممکن است. رویکردهایی چون اقلیم گرایی نوین، بازتفسیر فضای درونگرا، استفاده خلاقانه از مصالح بومی و احیای روح مکان می توانند این پیوند را تحقق بخشند.

کلیدواژه ها:

هویت معماری ، معماری معاصر ایران ، سنت و مدرنیته ، فضاهای شهری ، معماری بومی