پیش بینی خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان بانیازهای ویژه براساس حمایت اجتماعی و راهبردهای شناختی در بین دانش آموزان متوسطه شهرکرد

درک عمیق تر عوامل موثر بر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان با نیازهای ویژه، نیازمند توجه به تجربیات زیسته ی آن ها در محیط های یادگیری است. این پژوهش کیفی به بررسی چگونگی تاثیر حمایت اجتماعی و راهبردهای شناختی بر شکل گیری و تقویت خودکارآمدی تحصیلی در این گروه از دانش آموزان متوسطه شهرکرد می پردازد.این مطالعه با رویکردی کیفی و با هدف کشف و تفسیر تجربیات دانش آموزان با نیازهای ویژه، انجام شد. جامعه ی مورد مطالعه شامل دانش آموزان متوسطه با نیازهای ویژه در شهرکرد بودند دانش آموزانی که موفق به یادگیری و به کارگیری راهبردهای شناختی مانند خلاصه نویسی، مرور منظم مطالب، و تقسیم بندی تکالیف بزرگ به بخش های کوچک تر شده بودند، احساس کنترل بیشتری بر روند یادگیری خود داشتند و این امر به افزایش خودکارآمدی آن ها منجر شده بود.یافته ها نشان داد که حمایت اجتماعی (به ویژه از سوی معلمان) نقش مهمی در تشویق و تسهیل یادگیری و استفاده از راهبردهای شناختی ایفا می کند. دانش آموزانی که احساس حمایت بیشتری می کردند، تمایل بیشتری به آزمودن و به کارگیری راهبردهای جدید داشتند.این پژوهش کیفی نشان داد که حمایت اجتماعی و راهبردهای شناختی، ابعاد حیاتی در شکل دهی به خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان با نیازهای ویژه در شهرکرد هستند. تجربیات زیسته ی این دانش آموزان حاکی از آن است که حمایت های عاطفی و ابزاری، در کنار تسلط بر راهبردهای یادگیری موثر، احساس کنترل و توانمندی را در آن ها تقویت می کند. این یافته ها بر لزوم طراحی مداخلات آموزشی و حمایتی متناسب با نیازهای خاص این دانش آموزان، با تاکید بر تقویت روابط حمایتی و آموزش مهارت های خودتنظیمی، تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، دانش آموزان با نیازهای ویژه ، حمایت اجتماعی ، راهبردهای شناختی ، تجربیات زیسته ، شهرکرد.