بازآفرینی فضاهای خرد شهری به مثابه کاتالیزور تعاملات فرهنگی" ( مطالعه موردی شهر اسلامشهر)

اسلامشهر به عنوان یکی از کلان شهرهای پیرامونی، تحت تاثیر شهرسازی کالبدمحور و خودرو محور، با معضل کاهش تعاملات اجتماعی و انزوای شهروندان در فضاهای زیسته مواجه است. این پژوهش با هدف تبدیل «فضاهای مرده» به «فضاهای حضور»، به دنبال ارائه راهکارهایی برای ارتقای کیفی حیات شهری از طریق مداخلات خرد است. مسئله اصلی تحقیق، بررسی پتانسیل مداخله در فضاهای بلااستفاده شهری (کمتر از ۵۰ متر مربع) برای ترویج همسایگی و تعاملات اجتماعی است. مبانی نظری این پژوهش بر پایه مفهوم «فضای سوم» ریم اولدنبورگ، نظریات یان گل در باب «زندگی میان ساختمان ها» و رویکرد «شهرسازی تاکتیکی» استوار است. نتایج استدلالی نشان می دهد که حرکت از پروژه های کلان مقیاس به سمت مداخلات کوچک مقیاس، ارزان و مشارکت محور، می تواند از طریق ایجاد «کاتالیزورهای رفتاری» (مبلمان و فضاهای خرد)، روند غریبگی در شهر را به همسایگی تغییر دهد. این پژوهش در نهایت پیشنهاد می کند که با بازتعریف کنج های رهاشده و تبدیل آن ها به فضاهای مکث، می توان ضمن کاهش شکاف های اجتماعی، هویت محلی را احیا و شهر عبور را به شهر حضور تبدیل کرد.

کلیدواژه ها:

فضای خرد شهری (Micro-Urban Spaces) ، اسلامشهر ، شهرسازی تاکتیکی ، تعاملات اجتماعی ، فضای سوم ، طراحی انسان محور ، شهر حضور.