تاثیر فناوری های دیجیتال برکیفیت تدریس در مدارس آموزش و پرورش

فناوری های دیجیتال در دهه های اخیر به یکی از مهم ترین عوامل تحول در نظام های آموزش و پرورش تبدیل شده اند و شیوه های سنتی یاددهی–یادگیری را با چالش ها و فرصت های نوینی مواجه ساخته اند. هدف این متن، بررسی تاثیر فناوری های دیجیتال بر کیفیت آموزش و پرورش با تاکید بر ابعاد یاددهی–یادگیری، نقش معلم، عدالت آموزشی و چالش های اجرایی است. یافته های مطالعات پیشین نشان می دهد که به کارگیری هدفمند فناوری های دیجیتال می تواند موجب افزایش تعامل آموزشی، تقویت یادگیری فعال، ارتقای انگیزش دانش آموزان و بهبود کیفیت تدریس معلمان شود. همچنین فناوری های دیجیتال با فراهم سازی دسترسی گسترده تر به منابع آموزشی، نقش مهمی در کاهش محدودیت های زمانی و مکانی آموزش و گسترش عدالت آموزشی ایفا می کنند. با این حال، استفاده از این فناوری ها بدون توجه به زیرساخت های فنی، مهارت های دیجیتال معلمان و دانش آموزان و اهداف تربیتی، ممکن است به کاهش اثربخشی آموزشی و تشدید نابرابری های آموزشی منجر شود. بنابراین، نتایج این متن بر ضرورت برنامه ریزی آگاهانه، توانمندسازی معلمان و سیاست گذاری آموزشی مبتنی بر شواهد تاکید دارد تا فناوری های دیجیتال بتوانند به صورت موثر در خدمت ارتقای کیفیت آموزش و پرورش قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

فناوری های دیجیتال ، کیفیت آموزش و پرورش ، یاددهی–یادگیری ، فناوری آموزشی