بررسی تاثیر پیوند میان مدرسه و فرهنگ محلی بر احساس تعلق دانش آموزان ابتدایی به کلاس درس؛ مطالعه موردی مدارس شهر سنندج

احساس تعلق به مدرسه و کلاس درس، یکی از مهم ترین عوامل موثر بر موفقیت تحصیلی، انگیزه یادگیری و سلامت روانی دانش آموزان محسوب می شود. در این میان، پیوند میان فرهنگ بومی و محلی با محتوا و فضای آموزشی مدارس می تواند نقشی اساسی در شکل گیری این احساس تعلق ایفا کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر پیوند میان مدرسه و فرهنگ محلی بر احساس تعلق دانش آموزان مقطع ابتدایی به کلاس درس در مدارس شهر سنندج انجام شده است. رویکرد پژوهش ترکیبی (کمی–کیفی) بوده و داده ها از طریق پرسشنامه محقق ساخته، مصاحبه نیمه ساختاریافته با معلمان و مشاهده کلاس درس گردآوری شده اند. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع ابتدایی، معلمان و مدیران مدارس شهر سنندج بوده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که ادغام عناصر فرهنگ کردی (زبان، موسیقی، داستان های بومی، آداب و رسوم) در محیط آموزشی رابطه مثبت و معناداری با احساس تعلق دانش آموزان به کلاس درس دارد. همچنین معلمانی که از عناصر فرهنگ محلی در تدریس بهره می گیرند، مشارکت فعال تر و انگیزه بیشتری در دانش آموزان گزارش می دهند. نتایج این پژوهش می تواند مبنایی برای بازطراحی برنامه درسی و شیوه های تدریس در مناطق دارای هویت فرهنگی متمایز باشد.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق ، فرهنگ محلی ، آموزش ابتدایی ، هویت فرهنگی ، سنندج ، برنامه درسی بومی محور