مدیریت بحران و فرصت در آموزش؛ بررسی تاثیرات جهانی شدن بر تحول نظام های تعلیم و تربیت در قرن ۲۱

جهانی شدن (Globalization)، پدیده ای است که در دهه های اخیر تمامی ابعاد حیات بشری را درنوردیده و مرزهای جغرافیایی، اقتصادی و سیاسی را به حاشیه رانده است. این جریان که موتور محرک آن پیشرفت های شتابان تکنولوژیک و انقلاب ارتباطات است، نه تنها جریان کالا و سرمایه را تسهیل کرده، بلکه منجر به جریان «ایده ها»، «ارزش ها» و «الگوهای رفتاری» در سطح سیاره ای شده است. در این میان، نظام تعلیم و تربیت به عنوان حساس ترین نهاد بازتولید اجتماعی، در نقطه تلاقی این جریان های متضاد قرار دارد در این شرایط، چالش اصلی نظام آموزشی این است که چگونه می تواند «سواد جهانی» را بدون «بیگانه شدن با ریشه ها» آموزش دهد.بنابراین، تبیین چالش های جهانی شدن در نظام تعلیم و تربیت، در واقع تحلیل گذار از یک آموزش «ملی و بسته» به یک آموزش «جهانی و باز» است. این نوشتار در ادامه بر آن است تا با نگاهی نقادانه، لایه های مختلف این تاثیرات را واکاوی کرده و بررسی کند که چگونه می توان میان «پیشرفت های جهانی» و «اصالت های بومی» تعادلی پویا برقرار کرد تا نظام آموزشی نه تنها در رقابت با جهان همگام باشد، بلکه بتواند سدی مستحکم در برابر تخریب های فرهنگی و ابزاری برای تعالی انسانی در عصر جدید باشد.