بررسی نابرابری نظام های آموزشی و تاثیر آن بر عملکرد تعلیم و تربیت

افزایش ناگهانی، همزمان با نمایش توانایی های آموزش مجازی، نابرابری های پنهان و آشکار نظام های آموزشی را نیز برملا کرد. مشاهده شد که دانش آموزان در مناطق مختلف، به دلیل تفاوت در دسترسی به اینترنت، ابزارهای دیجیتال و حمایت خانوادگی، تجربیات کاملا متفاوتی از آموزش آنلاین داشتند. این تجربه عملی، اهمیت بحث نظری عدالت در آموزش مجازی را دوچندان کرد و نشان داد که بدون در نظر گرفتن ملاحظات عدالت، فناوری می تواند ابزاری برای تبعیض باشد.یکی از نکات کلیدی در این بحث، تفاوت میان «دسترسی» و «پذیرش» است. داشتن دسترسی فیزیکی به کلاس های آنلاین، تضمین کننده مشارکت موثر و یادگیری معنادار نیست. عدالت آموزشی فراتر از تامین سخت افزار و نرم افزار است و شامل مهارت های دیجیتالی، سواد اطلاعاتی و توانایی های شناختی برای بهره برداری از محتوا است. کلاس های آنلاین جهانی اغلب بر اساس استانداردها و فرهنگ های غالب طراحی می شوند که ممکن است برای دانش آموزان از فرهنگ های دیگر نامانوس و دشوار باشد. این امر می تواند منجر به حاشیه ریزی فرهنگی شود که نوعی بی عدالتی پنهان محسوب می شود.