نقش داده های آموزشی در ارتقای عدالت آموزشی در مدارس

تحقق عدالت آموزشی به عنوان یکی از آرمان های بنیادین نظام های تعلیم و تربیت معاصر، همواره با چالش های ساختاری، توزیعی و مهارتی متعددی روبرو بوده است. با این حال، ظهور فناوری های اطلاعاتی و تحلیل داده های آموزشی پتانسیل های نوینی را برای بازتعریف و پیاده سازی این مفهوم کلیدی در مدارس فراهم آورده است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی عمیق و توصیفی-تحلیلی جایگاه داده های آموزشی در شناسایی نابرابری ها، بهینه سازی تخصیص منابع و ارتقای شایستگی های پداگوژیک کارگزاران آموزشی جهت بسط عدالت تحصیلی تدوین گردیده است. روش شناسی این تحقیق بر رویکرد مروری و روش کتابخانه ای استوار است که طی آن، اسناد و ادبیات نظری و تجربی موجود در بازه زمانی سال های اخیر مورد بررسی سیستماتیک قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری ساختاریافته تحلیل های پیش بینانه، سیستم های هوشمند مدیریت یادگیری و ابزارهای سنجش نوین به معلمان و مدیران مدارس امکان می دهد تا فراتر از سوگیری های ذهنی و محدودیت های سنتی، نیازهای واقعی و مغفول مانده دانش آموزان مناطق محروم یا گروه های به حاشیه رانده شده را ردیابی نمایند. داده های بزرگ آموزشی و سنجش های فیزیولوژیک پداگوژیک نه تنها در شناسایی زودهنگام مخاطرات تحصیلی موثرند، بلکه بستری پویا برای شخصی سازی آموزش و توزیع منصفانه فرصت های رشد شناختی و حرکتی پدید می آورند. در نهایت، چالش های اخلاقی مرتبط با حریم خصوصی و لزوم ارتقای سواد محاسباتی معلمان به عنوان پیش شرط های اصلی موفقیت این الگو ارزیابی شدند. بر اساس نتایج، طراحی برنامه های درسی تطبیقی و منعطف بر مبنای زیرساخت های داده بنیاد هوش مصنوعی به عنوان راهکاری بنیادین برای ایجاد مدارس نوآور و عادلانه پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

داده های آموزشی ، عدالت آموزشی ، مدارس هوشمند ، تصمیم گیری داده بنیاد ، شخصی سازی یادگیری.