رابطه جمعیت و توسعه پایدار

این پژوهش با هدف واکاوی رابطه میان جمعیتی و شاخص های توسعه پایدار در ایران طی دهه های اخیر انجام شده است تا نقش تغییرات ساخت سنی و انتقال از مرحله جوانی به گذار جمعیتی را در فرایندهای اقتصادی و اجتماعی مشخص نماید . روش تحقیق از نوع توصیفی _تحلیلی با بهره گیری از دادهای ثانویه و اسنادی حاصل از سرشماری های عمومی نفوس و مسکن و گزارش های نهادهای بین المللی استکه با رویکرد آینده نگر به تحلیل تغییرات باروری . مرگ و میر و الگو های مهاجرتی پرداخته است. یافته ها نشان میدهد که ایران با پشت سرگذاشتن مرحله نخست گذار جمعیتی و کاهش چشمگیر نرخ باروری در موقعیتی حساس قرار گرفته که از یکسو فرصت بهره برداری از << پنجره جمعیتی >> را فراهم کرده و از سوی دیگر با نزدیک شدن به مراحل پایانی این گذار چالش های مربوط به سالمندی جمعیت و فشار بر نظام های رفاهی و بیمه ای را پیش روی سیاست گذاران قرار داده است . نتایج نهایی حاکی از آن است که تحقق توسعه پایدار در ایران مستلزم انطباق برنامه های اقتصادی و اجتماعی با تحولات ساختار سنی و جمعیت است . به نحوی که سرمایه گذاری متوازن در ارتقای بهره وری نیروی کار جوان و پیش بینی زیرساخت های لازم برای جامعه رو به سالمندی کلید اصلی تعادل بخشی به این مناسبات در افق برنامه ریزی های آتی است .

کلیدواژه ها:

جمعیت ، توسعه پایدار ، پویایی های جمعیتی ، توسعه اقتصادی ، توسعه اجتماعی ، کیفیت زندگی