آموزش معارف اسلامی در مدارس ایران

آموزش معارف اسلامی در مدارس ایران، با وجود برخورداری از حمایت های نهادی و تخصیص ساعات قابل توجهی از برنامه هفتگی، در دهه های اخیر به طور فزاینده ای هدف نقدهای جدی از سوی والدین، دانش آموزان، معلمان و پژوهشگران قرار گرفته است؛ نقدهایی که اغلب حول محور بی اثربخشی، ایجاد دل زدگی و حتی نتایج متناقض با غایات تربیتی دین شکل می گیرند. این وضعیت بغرنج که می توان آن را «بحران ناکارآمدی آموزش دینی رسمی» نامید، در حالی رخ می دهد که در سطح کلان، نهادهای فرهنگی و تربیتی همچنان بر رسالت خود در ترویج معارف دینی تاکید می کنند و منابع مالی و انسانی زیادی صرف آن می شود (حسینی نسب و دانشور، ۱۳۹۳).