شکاف میان نیت و نتیجه، پرسش های بنیادینی را درباره چیستی و چگونگی آموزش دین

این شکاف میان نیت و نتیجه، پرسش های بنیادینی را درباره چیستی و چگونگی آموزش دین در بستر مدرسه مطرح می کند و نشان می دهد که صرف حضور محتوای دینی در برنامه درسی، تضمین کننده تحقق اهداف تربیتی نیست؛ بلکه آنچه اهمیت دارد، کیفیت تعامل پداگوژیک، زنده بودن تجربه یادگیری و انطباق آن با تحولات شناختی و روان شناختی نسل جدید است. از این منظر، آسیب شناسی آموزش معارف اسلامی نه یک فعالیت حاشیه ای یا تفریطی، بلکه ضرورتی حیاتی برای حفظ کارکردهای مثبت دین در تربیت کودکان و نوجوانان است (فاضل قانع، ۱۳۹۴). در دهه های اخیر، ادبیات نظری و تجربی قابل توجهی حول این موضوع شکل گرفته است که هر یک از زوایای گوناگون به کالبدشکافی مسئله پرداخته اند. برای نمونه، مطالعاتی در ایران با تمرکز بر برنامه درسی رسمی معارف اسلامی، ضعف در انتخاب و سازماندهی محتوا را برجسته کرده اند و نشان داده اند که کتاب های درسی غالبا به جای فراخواندن دانش آموزان به تامل و پرسشگری آزاد، آن ها را در معرض انبوهی از اطلاعات انتزاعی و غیرقابل کاربرد در موقعیت های واقعی زندگی قرار می دهند (ملکی، ۱۳۹۱).