آموزش معارف اسلامی در نظام های آموزشی معاصر

آموزش معارف اسلامی در نظام های آموزشی معاصر با وجود آن که جایگاهی محوری در سیاست گذاری های فرهنگی بسیاری از جوامع اسلامی، از جمله ایران، دارد و از آن به عنوان ابزاری برای انتقال میراث دینی، تقویت بنیان های اخلاقی و ایجاد انسجام هویتی یاد می شود (مطهری، ۱۳۶۸؛ باقری، ۱۳۹۰)، در عمل با انبوهی از چالش های پنهان و آشکار مواجه است که اثربخشی آن را به شدت زیر سوال می برد. نگاهی به تجارب زیسته دانش آموختگان، روایت های معلمان و یافته های پژوهشی نشان می دهد که بسیاری از دانش آموزان پس از گذراندن سال ها درس هایی با عناوین دینی، نه تنها به فهمی عمیق و شخصی از معارف اسلامی دست نمی یابند، بلکه در مواردی دچار دل زدگی، مقاومت روانی یا روی آوردن به خوانش های سطحی و حتی معارض می شوند (جعفری و همکاران، ۱۳۹۵؛ زارعی، ۱۳۹۸).