مدیریت تغییرات اقلیمی در شهرها: الگوهای نوین برنامه ریزی کاربری اراضی با مشارکت شهرداری ها در شهرستان های مجاور کلان شهرها

این پژوهش با هدف تبیین نقش برنامه ریزی کاربری اراضی اقلیم محور در مدیریت تغییرات اقلیمی شهرها و بررسی الگوهای نوین مشارکت شهرداری ها در شهرستان های مجاور کلان شهرها انجام شد. مبنای نظری مطالعه بر این ایده استوار است که ادغام سازگاری با تغییر اقلیم در برنامه ریزی کاربری زمین، ابزاری کلیدی برای کاهش آسیب پذیری شهری، کنترل گسترش نامتوازن، و افزایش تاب آوری در برابر مخاطراتی مانند سیلاب، خشکسالی، افزایش دما و کمبود منابع آب است.در این پژوهش، با مرور و تحلیل منابع داخلی و خارجی مرتبط، مولفه های اصلی الگوهای نوین برنامه ریزی کاربری اراضی شامل مشارکت شهرداری ها، ادغام سازگاری اقلیمی، مدیریت توسعه شهری، توزیع فضایی کاربری ها و بهره گیری از مدل های پیش بینی توسعه شناسایی شد. نتایج نشان می دهد که کاربست این مولفه ها در سطح منطقه ای، به ویژه در شهرستان های پیرامونی کلان شهرها، می تواند هماهنگی نهادی را افزایش دهد و به شکل گیری حکمرانی فضایی موثرتر در برابر تغییرات اقلیمی بینجامدهمچنین یافته ها تاکید می کند که شهرداری ها، به عنوان بازیگران اصلی در مدیریت محلی، باید از برنامه ریزی منفعلانه فاصله گرفته و به سمت برنامه ریزی پیش نگر، هماهنگ و مبتنی بر ریسک حرکت کنند؛ زیرا سازگاری اقلیمی در سطح محلی زمانی اثربخش خواهد بود که در سیاست های کاربری اراضی، مقررات توسعه، و تصمیم های فضایی به طور عملی ادغام شود. بر این اساس، پژوهش حاضر نشان می دهد که الگوهای نوین برنامه ریزی کاربری اراضی، به ویژه با مشارکت شهرداری ها، می توانند در کاهش پیامدهای منفی تغییرات اقلیمی و ارتقای پایداری شهری نقش موثری ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

تغییرات اقلیمی ، برنامه ریزی کاربری اراضی ، شهرداری ، شهرستان های مجاور کلان شهرها ، سازگاری اقلیمی ، تاب آوری شهری ، مدیریت شهری.