نقش درآمد پایدار در توسعه پایدار شهری( مطالعه موردی شهرداری همدان)

در دهه های اخیر مدیریت شهری در ایران به طور فزاینده ای با چالش های فراوانی روبرو بوده است که این امر ناشی از عوامل گوناگون اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، اجرایی، مالی و حقوقی متعددی است. رشد سریع جمعیت شهری به همراه واگذاری برخی از وظایف دولت به شهرداریها موجب افزایش شدید نیازهای مالی شهرداری ها شده است. شهرداریها بخشی از این نیاز را از طریق مالیات های محلی، وجوه انتقالی از دولت مرکزی و دیگر منابع در آمد بشان بر آورده می کنند. اما این منابع درآمدی نمی توانند تمام نیازهای سرمایه گذاری و عمرانی شهرداری ها را پوشش دهند. از این رو، روی آوردن شهرداری ها به بازارهای مالی و مشارکت با بخش خصوصی به منظور تجهیز منابع مالی ضروری به نظر می رسد. متاسفانه در ایران به دلیل توسعه نیافتگی بازارهای مالی از یک سو و فقدان بستر مناسب نهادی و قانونی لازم در این حوزه، شهرداریها تاکنون قادر به بهره گیری مناسب از امکانات بازارهای مالی نبوده اند. همواره در آمد شهرداری ها به این دلیل که درصد قابل توجهی از آن از طریق فروش تراکم و صدور پروانه ساختمان که از درآمدهای ناپایدار است حاصل می شود در دوره های رکود و رونق دچار نوسان شده و در دوره رکود به کسری بودجه شهرداری ها می انجامد در حالی که اگر مدیریت شهری بخواهد در چارچوب اصول توسعه پایدار حرکت کند باید به درآمدهای پایدار متکی باشد.