esg و مالی پایدار

در دهه های اخیر، رشد بحران های زیست محیطی، تغییرات اقلیمی، نابرابری های اجتماعی، ضعف های حاکمیت شرکتی و افزایش حساسیت سرمایه گذاران نسبت به پیامدهای غیرفینانسی فعالیت های اقتصادی، موجب برجسته شدن مفهوم ESG و مالی پایدار در ادبیات مالی و مدیریتی شده است. هدف این مقاله، بررسی نقش معیارهای زیست محیطی، اجتماعی و حاکمیتی در توسعه مالی پایدار و تحلیل تاثیر آن بر کاهش ریسک مالی، بهبود عملکرد بلندمدت شرکت ها، جذب سرمایه گذاری پایدار و شکل گیری ابزارهای مالی نوین است. این پژوهش با رویکرد کیفی، توصیفی–تحلیلی و بر مبنای مطالعه کتابخانه ای و مرور ساختاریافته منابع علمی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که ESG می تواند به عنوان چارچوبی پیش نگر برای شناسایی ریسک های پنهان و بلندمدت عمل کند و از طریق بهبود شفافیت، کاهش عدم تقارن اطلاعاتی، تقویت اعتماد ذی نفعان و ارتقای کیفیت حکمرانی، بر ارزش آفرینی پایدار شرکت ها اثرگذار باشد. همچنین نتایج بیانگر آن است که سرمایه گذاران نهادی و بازارهای مالی به طور فزاینده ای معیارهای ESG را در تصمیمات تخصیص سرمایه و ارزیابی فرصت های سرمایه گذاری دخالت می دهند. با وجود این، چالش هایی مانند نبود استانداردهای یکپارچه، ضعف قابلیت مقایسه داده ها، خطر سبزشویی و فاصله میان گزارشگری و عملکرد واقعی، مانع تحقق کامل ظرفیت های مالی پایدار است. بر این اساس، مقاله نتیجه می گیرد که اثربخشی ESG مستلزم ادغام واقعی آن در راهبرد شرکت ها، توسعه چارچوب های شفاف گزارشگری، نظارت موثر و طراحی ابزارهای مالی پاسخ گو و قابل ارزیابی است.

کلیدواژه ها:

ESG ، مالی پایدار ، سرمایه گذاری پایدار ، ریسک مالی ، حاکمیت شرکتی