تحلیل جامعه شناختی رابطه احساس ناامنی اقتصادی و تمایل به ازدواج در میان جوانان مجرد ۲۲ تا ۳۵ ساله شهر شوش

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه احساس ناامنی اقتصادی و تمایل به ازدواج در میان جوانان مجرد ۲۲ تا ۳۵ ساله شهر شوش انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی از نوع پیمایشی و با رویکرد کمی است. جامعه آماری شامل ۴۰۰۰ نفر از جوانان مجرد شهر شوش بود که بر اساس فرمول کوکران، ۳۶۰ نفر به عنوان نمونه و با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته در قالب طیف لیکرت پنج درجه ای بود که روایی آن به تایید متخصصان و پایایی آن با آلفای کرونباخ (بالاتر از ۰.۷۰) رسید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و از طریق آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد بین احساس ناامنی اقتصادی و تمایل به ازدواج رابطه منفی و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج نشان داد که ابعاد مختلف ناامنی اقتصادی شامل ناامنی شغلی، ناامنی درآمدی، نگرانی نسبت به مسکن و نگرانی از آینده اقتصادی، همگی با کاهش تمایل به ازدواج رابطه معنادار دارند که در این میان نگرانی نسبت به مسکن بیشترین اثر منفی را داشته است. نتایج رگرسیون نیز نشان داد احساس ناامنی اقتصادی توان پیش بینی معنادار تمایل به ازدواج را دارد. در مجموع نتایج بیانگر آن است که ازدواج در میان جوانان بیش از آنکه صرفا یک تصمیم فرهنگی باشد، تحت تاثیر شرایط اقتصادی و ادراک ذهنی از ناامنی اقتصادی قرار دارد.