ارائه مدل شادکامی زناشویی بر اساس تمایزیافتگی خود و شفقت ورزی به خود با میانجی گری ناگویی هیجانی در دانشجویان متاهل دانشگاه آزاد اسلامی اهواز

هدف از انجام این پژوهش، ارائه مدل شادکامی زناشویی بر اساس تمایزیافتگی خود و شفقت ورزی به خود با میانجی گری ناگویی هیجانی در دانشجویان متاهل دانشگاه آزاد اسلامی اهواز بود. روش پژوهش، همبستگی از نوع تحلیل مسیر بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان متاهل دانشگاه آزاد اسلامی اهواز در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بودند. به این منظور ۱۸۵ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های شادکامی زناشویی آزرین و همکاران (۱۹۷۳)، تمایزیافتگی خود اسکورن و اسمیت (۲۰۰۳)، شفقت ورزی به خود راس (۲۰۱۲) و ناگویی هیجانی تورنتو- ۲۰ (۲۰۰۳) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها به روش آمار توصیفی و استنباطی ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر انجام شد (p<۰.۰۵). نتایج نشان داد تمامی مسیرهای مستقیم به جز رابطه شفقت ورزی به خود با شادکامی زناشویی معنادار شدند (p>۰.۰۵). همچنین، بین تمایزیافتگی خود با شادکامی زناشویی از طریق ناگویی هیجانی و نیز بین شفقت ورزی به خود با شادکامی زناشویی از طریق ناگویی هیجانی رابطه غیرمستقیم وجود داشت. به طور کلی، مدل نهایی از برازش مطلوب برخوردار بود. نتایج این پژوهش می تواند مبنایی برای طراحی کارگاه های آموزشی ارتقای شادکامی زناشویی در دانشجویان متاهل باشد. همچنین با تاکید بر نقش میانجی ناگویی هیجانی، می توان برنامه های مداخله ای را بر افزایش تمایزیافتگی و شفقت به خود متمرکز ساخت.