تاثیر هوش هیجانی (EQ) بر عملکرد تحصیلی و روابط اجتماعی دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی عمیق تاثیر هوش هیجانی (EQ) بر عملکرد تحصیلی و روابط اجتماعی دانش آموزان، با تکیه بر منابع نوین و بسترهای آموزشی متنوع انجام شده است. با توجه به تحولات سریع در نظام آموزشی و گذار از مدارس سنتی به محیط های هوشمند و نیمه هوشمند، ضرورت بازتعریف نقش مهارت های نرم در موفقیت تحصیلی بیش از پیش احساس می شود. روش پژوهش، مروری توصیفی-تحلیلی بر مطالعات اخیر (۱۳۹۴ تا ۱۴۰۴) و مقالات معتبر وزارت علوم است. یافته ها نشان می دهد که هوش هیجانی نه تنها به عنوان یک پیش بین قوی برای عملکرد تحصیلی، بلکه به عنوان زیرساختی حیاتی برای شکل گیری روابط اجتماعی سازنده عمل می کند. نتایج حاکی از آن است که در مدارس هوشمند، که تعاملات دیجیتال و انسانی در هم آمیخته اند، تقویت مولفه هایی چون خودآگاهی، خودتنظیمی و همدلی می تواند شکاف بین عملکرد شناختی و عاطفی دانش آموزان را کاهش دهد. همچنین، مقایسه هوش هیجانی با هوش اخلاقی و اجتماعی نشان داد که تلفیق این ابعاد سه گانه، مدل جامع تری از رشد همه جانبه دانش آموز را ارائه می دهد. در نهایت، این مقاله پیشنهاد می دهد که برنامه های تربیتی باید از رویکرد تک بعدی فاصله گرفته و بر آموزش همزمان مهارت های هیجانی، اخلاقی و اجتماعی با تمرکز بر بسترهای نوین آموزشی تاکید ورزند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، عملکرد تحصیلی ، مدارس هوشمند ، خودتنظیمی ، هوش اخلاقی