نقش بازی درمانی در کاهش اضطراب جدایی دانش آموزان ابتدایی

اضطراب جدایی یکی از شایع ترین مشکلات هیجانی و رفتاری در دوران کودکی است که به ویژه در سال های نخست ورود به مدرسه در میان دانش آموزان ابتدایی مشاهده می شود. این نوع اضطراب با ترس شدید از دور شدن از والدین یا افراد دلبسته، نگرانی مداوم درباره امنیت آن ها و بی میلی به حضور در محیط های آموزشی همراه است. اضطراب جدایی می تواند پیامدهای منفی متعددی از جمله کاهش تمرکز، افت عملکرد تحصیلی، مشکلات ارتباطی با همسالان و کاهش سازگاری اجتماعی را به دنبال داشته باشد. از این رو، شناسایی و به کارگیری روش های موثر برای کاهش این مشکل از اهمیت ویژه ای در حوزه روان شناسی و آموزش ابتدایی برخوردار است. بازی درمانی یکی از موثرترین رویکردهای درمانی برای کودکان به شمار می رود که از ظرفیت طبیعی بازی به عنوان ابزار ارتباط، آموزش و درمان بهره می گیرد. کودکان اغلب قادر نیستند احساسات، نگرانی ها و تعارض های درونی خود را به صورت کلامی بیان کنند؛ بنابراین بازی به آن ها کمک می کند تا هیجانات خود را در محیطی امن و حمایتگر ابراز کرده و با موقعیت های اضطراب زا سازگار شوند. در فرآیند بازی درمانی، کودک فرصت می یابد ترس ها و نگرانی های خود را بازنمایی کرده و راهبردهای موثرتری برای مقابله با آن ها بیاموزد.بازی درمانی از طریق افزایش احساس امنیت، تقویت اعتمادبه نفس، بهبود مهارت های اجتماعی و کاهش تنش های هیجانی، نقش مهمی در کاهش اضطراب جدایی ایفا می کند. فعالیت های بازی محور به کودکان کمک می کند تا به تدریج با محیط مدرسه، معلمان و همسالان سازگار شوند و احساس استقلال بیشتری را تجربه کنند. همچنین این روش موجب تقویت مهارت های حل مسئله، خودتنظیمی هیجانی و سازگاری روان شناختی در کودکان می شود. پژوهش های انجام شده در حوزه روان شناسی کودک نشان داده اند که استفاده از برنامه های بازی درمانی می تواند به طور معناداری علائم اضطراب جدایی را کاهش دهد و موجب بهبود سازگاری تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان ابتدایی شود. این رویکرد به دلیل ماهیت جذاب، غیرتهدیدکننده و متناسب با ویژگی های رشدی کودکان، از اثربخشی بالایی برخوردار است و می تواند به عنوان یکی از مداخلات موثر در مدارس و مراکز مشاوره مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، اضطراب جدایی ، دانش آموزان ابتدایی ، سلامت روان