دلالتهای تربیتی بازخورد توصیفی برای رابطهی معلم و شاگرد

بازخورد به مثابهی قلب ارزشیابی توصیفی و به عنوان موثرترین عامل در ارتباط معلم و شاگرد شناخته میشود. پرسش پژوهش این است که براساس مبانی نظری بازخورد توصیفی، در تحلیل رابطهی معلم و شاگرد، چه نکات اساسیای را میتوان استنتاج نمود و چگونه می توان رابطهی معلم و شاگرد را براساس این مبانی، تبیین و بهبود بخشید؟ بدین منظور ابتدا مهمترین مفروضات نظری مربوط به بازخورد توصیفی مورد بررسی قرار گرفت و بر این اساس در قسمت بعدی، ابعاد اساسی رابطهی معلم وشاگرد، به صورت استنتاجی تحلیل شد. پژوهش در پارادایم کیفی قرار دارد. برای جمعآوری دادهها، از روش اسنادی، و به منظور تجزیه و تحلیل دادهها، از رویکرد توصیفی تفسیری بهرهگیری شده است. بررسی دلالتهای تربیتی ارائه شده دربارهی بازخورد توصیفی، تصویری نظام مند از تحول در رابطهی معلم و شاگرد به دست می دهد. آنچه در این چارچوب نظری رخ می دهد، نه صرفا تغییر در ابزار ارزشیابی، بلکه تحول در هستی شناسی رابطهی آموزشی و تربیتی بین معلم و شاگرد است. در دیدگاه سنتی، رابطهی معلم و شاگرد رابطه ای عمودی، سلسله مراتبی و نتیجه محور است: معلم می داند، انتقال می دهد، سپس قضاوت می کند. شاگرد دریافت می کند، حفظ می کند، سپس داوری می شود. بازخورد توصیفی این رابطه را به رابطه ای افقی، همراهانه و فرایندمحور تبدیل می کند. معلم از «قاضی نهایی» به «همسفر»، «تسهیل گر»، «آینهی شفاف ساز»، «طراح شبکهی بازخورد» و «مربی فرایندی» تبدیل می شود. استنتاج های به دست آمده نشان می دهند که بازخورد توصیفی رابطه را شخصی سازی می کند، امنیت روانی می آفریند، شاگرد را توانمند می سازد، نگاه را تمام ساحتی می کند، مسئولیت را توزیع می کند، مستند و مبتنی بر شواهد است.

کلیدواژه ها:

بازخورد ، ارزشیابی توصیفی ، رابطه ، معلم ، شاگرد.