تاثیر آموزش مجازی بر انگیزه تحصیلی دانش آموزان ابتدایی و متوسطه

با گسترش فناوری های نوین آموزشی و گذار از شیوه های سنتی به آموزش مجازی، واکاوی پیامدهای این تغییر بر ابعاد روان شناختی یادگیری، به ویژه «انگیزه تحصیلی»، اهمیتی دوچندان یافته است. هدف از این پژوهش، تحلیل تاثیر آموزش مجازی بر انگیزه درونی و بیرونی دانش آموزان در دو مقطع ابتدایی و متوسطه است. یافته های حاصل از بررسی های کیفی و کمی نشان می دهد که تاثیر آموزش مجازی بر انگیزه تحصیلی دوگانه و متاثر از متغیرهایی نظیر تعاملات اجتماعی، سواد دیجیتال، مهارت های خودگردانی و کیفیت محتوای آموزشی است. در دانش آموزان مقطع ابتدایی، فقدان حضور فیزیکی معلم و نیاز به نظارت مستقیم والدین، اغلب منجر به افت انگیزه و دشواری در تمرکز می شود؛ در حالی که در مقطع متوسطه، انعطاف پذیری آموزش مجازی در صورت وجود زیرساخت های مناسب و بهره گیری از ابزارهای تعاملی، می تواند موجب افزایش خودمختاری و تقویت انگیزه گردد. با این حال، تعاملات چهره به چهره همچنان عنصر کلیدی در حفظ پیوستگی و پایداری انگیزه تحصیلی در تمامی سطوح محسوب می شود. در نهایت، این پژوهش پیشنهاد می دهد که برای بهبود انگیزه دانش آموزان در فضای مجازی، بازطراحی الگوهای تدریس به سمت «یادگیری فعال» و «تعامل محور» ضروری است.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، انگیزه تحصیلی ، یادگیری فعال ، خودگردانی ، دانش آموزان ابتدایی ، دانش آموزان متوسطه ، تعاملات آموزشی.