طراحی فرهنگ سرا با تاکید بر نقش حرکت در درک فضا و سلسله مراتب فضایی در معماری ایرانی؛ نمونه موردی شهرستان رامسر

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 30

فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EBUCONF30_292

تاریخ نمایه سازی: 28 خرداد 1405

چکیده مقاله:

درک فضا در معماری، حاصل تعامل میان انسان، حرکت و سازمان فضایی محیط است. در معماری ایرانی، تجربه فضا اغلب از طریق حرکت تدریجی، عبور از فضاهای متوالی و مواجهه مرحله به مرحله با عرصه های مختلف شکل می گیرد. عناصری مانند آستانه، هشتی، دالان، رواق، ایوان و حیاط، علاوه بر نقش کالبدی، در هدایت حرکت، ایجاد مکث، کنترل دید و شکل دهی به سلسله مراتب فضایی موثر بوده اند. با این حال، در بسیاری از فضاهای فرهنگی معاصر، حرکت کاربران بیشتر به صورت عملکردی و مستقیم تعریف می شود و کمتر به نقش آن در ادراک فضا، خوانایی محیط و ایجاد تجربه فضایی معنادار توجه شده است. هدف این پژوهش، بررسی نقش حرکت در درک فضا و تبیین ارتباط آن با سلسله مراتب فضایی در معماری ایرانی، به منظور استخراج معیارهایی برای طراحی فرهنگ سرا در شهرستان رامسر است. این پژوهش تلاش دارد نشان دهد که چگونه می توان با بازخوانی اصول معماری ایرانی و تطبیق آن با نیازهای معاصر و ویژگی های بستر رامسر، به طراحی فرهنگ سرایی هویت مند، کارآمد و پویا دست یافت. روش پژوهش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر رویکرد کیفی است. اطلاعات از طریق مطالعات کتابخانه ای، بررسی منابع نظری، تحلیل نمونه های معماری ایرانی و مطالعه فرهنگ سراها و مراکز فرهنگی معاصر گردآوری شده است. سپس مولفه های موثر در حرکت، ادراک فضا و سلسله مراتب فضایی استخراج و با ویژگی های اقلیمی، طبیعی و فرهنگی رامسر تلفیق شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که حرکت در معماری ایرانی تنها مسیر جابه جایی نیست، بلکه ابزاری برای کشف تدریجی فضا و تقویت خوانایی محیط است. همچنین سلسله مراتب فضایی، از طریق تنظیم مراتب دسترسی، ایجاد فضاهای واسط و سازمان دهی عرصه های عمومی، نیمه عمومی و خصوصی، نقش مهمی در هدایت کاربران و ارتقای کیفیت تجربه فضایی دارد. در نتیجه، طراحی فرهنگ سرا زمانی می تواند واجد هویت و پویایی باشد که حرکت، سلسله مراتب فضایی و بستر طراحی به صورت یک نظام یکپارچه در نظر گرفته شوند. در فرهنگ سرای پیشنهادی رامسر، بهره گیری از حیاط مرکزی، مسیرهای تدریجی، فضاهای نیمه باز و ارتباط با منظر طبیعی می تواند به شکل گیری فضایی خوانا، معنادار و متناسب با معماری معاصر ایران منجر شود.

نویسندگان

نیوشا آریافر

۱- دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه معماری، موسسه آموزش عالی رحمان، رامسر، ایران.

مهدی سعادتی خمسه

۲- عضو هیئت علمی، گروه معماری، موسسه آموزش عالی رحمان، رامسر، ایران.

بشیررضی کاظمی

۳- عضو مدعو، گروه معماری، موسسه آموزش عالی رحمان، رامسر، ایران.