جنتریفیکیشن سبز (Eco-gentrification): پارادوکس توسعه پایدار و عدالت فضایی در شهرهای معاصر

افزایش توجه به محیط زیست و توسعه فضاهای سبز در شهرها، معمولا به عنوان دستاوردی مثبت و گامی به سمت پایداری ارزیابی می شود. با این حال، پژوهش های اخیر در حوزه شهرسازی و جغرافیای انتقادی نشان می دهند که پروژه های سبز شهری می توانند پیامدهای ناخواسته ای داشته باشند. پدیده «جنتریفیکیشن سبز» یا «اعیان نشین سازی سبز» به فرآیندی اطلاق می شود که در آن بهسازی محیط زیستی و ایجاد زیرساخت های سبز، منجر به افزایش چشمگیر قیمت مستغلات و هزینه های زندگی می شود و در نتیجه، ساکنان بومی و کم درآمد را به حاشیه شهرها رانده و جای خود را به طبقه متوسط رو به بالا می دهد. این مقاله با رویکرد تحلیلی-انتقادی، به بررسی ریشه ها، مکانیسم ها و پیامدهای جنتریفیکیشن سبز می پردازد و با بررسی مطالعات موردی جهانی، پارادوکس میان «شهر سبز» و «شهر عادلانه» را واکاوی می کند. در نهایت، راهبردهایی نظیر رویکرد «به اندازه کافی سبز» (Just Green Enough) برای غلبه بر این چالش ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

جنتریفیکیشن سبز ، عدالت فضایی ، توسعه پایدار ، ناعدالتی محیط زیستی ، شهرسازی سبز