مقایسه روش تدریس پروژه محور با روش سنتی در مدارس

هدف از این پژوهش، بررسی و مقایسه ظرفیت های آموزشی روش تدریس پروژه محور و روش سنتی در فرایند یادگیری دانش آموزان مدارس است. این مطالعه با رویکردی تحلیلی و مبتنی بر منابع کتابخانه ای انجام شده و تلاش دارد ابعاد مختلف اثرگذاری این دو رویکرد آموزشی را بر کیفیت یادگیری، میزان مشارکت دانش آموزان، استقلال یادگیری، توانایی به کارگیری دانش نظری در موقعیت های واقعی و همچنین رشد مهارت های تفکر و حل مسئله مورد بررسی قرار دهد. در روش تدریس سنتی، تاکید اصلی بر انتقال ساختارمند دانش و سازمان دهی محتوای درسی است، در حالی که روش پروژه محور با تکیه بر فعالیت های مشارکتی، یادگیری مبتنی بر تجربه و حل مسئله، زمینه فعال تر شدن نقش دانش آموز در فرآیند یادگیری را فراهم می سازد. یافته های حاصل از تحلیل منابع نشان می دهد که هر یک از این دو رویکرد دارای کارکردهای متفاوت اما مکمل هستند؛ به گونه ای که روش سنتی در تثبیت مفاهیم پایه و ایجاد انسجام ذهنی نقش دارد، در حالی که روش پروژه محور در توسعه مهارت های کاربردی، تفکر انتقادی و یادگیری معنادار اثربخشی بیشتری دارد. در نهایت، نتایج پژوهش بیانگر آن است که بهره گیری تلفیقی از این دو رویکرد می تواند زمینه ساز ارتقای کیفیت آموزش و تربیت یادگیرندگانی توانمند، مستقل و مسئله محور در نظام آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس پروژه محور ، روش تدریس سنتی ، یادگیری دانش آموزان ، استقلال یادگیری ، تفکر انتقادی ، حل مسئله ، یادگیری کاربردی